Author: cheraghi

شگفتی ستاد انتخاباتی و نزدیکان آقای موسوی از نتیجه آرای 22 خرداد خاطره انتخابات هشتمین دوره ریاست جمهوری را برایم زنده کرد. جایي که آقای توکلی با شعار ”دولت پاک برای ملت پاک“ به همراه 8 نامزد دیگر، رقیب رئیس جمهور وقت (آقای خاتمی) بودند.
در آن سال من به عنوان مسئول بخش خبر ستاد آقای توکلی، حدود یکماه تمام، آفتاب نزده به ستاد ایشان میرفتم و تا شب کار می کردم. بودجه ستاد ما آنقدر کم بود که نمی توانستیم یک خبرنگار خاص ستاد به همراه آقای توکلی در سفرهای تبلیغاتی اش بفرستیم. حتی مسئول ستاد ما در یکی از استانها نقل می کرد بچه های ستاد آنجا موقع شام و نهار می رفتند ستاد آقای جاسبی (یکی از 10 نامزد ریاست جمهوری آن دوره) و برای کار برمی گشتند ستاد توکلی... بگذریم.
در آن دوره حق هرنامزد از امکان تبلیغاتی سیما، یک مصاحبه 40 دقیقه ای و یک فیلم تولیدی ستادش بود. آقای توکلی در مصاحبه تلویزیونی اش، سیاستهای اقتصادی آقایان هاشمی و خاتمی را به شدت زیر سوال برد و وعده داد با فساد، اشرافیگری مسئولان و رانتخواری آقازاده ها مبارزه کند و مسیر حرکت قوه مجریه را در جهت عدالت، عقلانیت و کارامدی بازگرداند.
پخش آن مصاحبه و بخصوص فیلم تاثیرگذار ستاد ما، خیلی زود آقای توکلی را از سایر نامزدها متمایز و به رقیب اصلی آقای خاتمی تبدیل کرد. آقای توکلی حتی آقای خاتمی را به مناظره فراخواند اما ایشان به بهانه اینکه مناظره با توکلی حق 8 نامزد دیگر را ضایع می کند، از مناظره طفره رفت ... الغرض:
ویژگی کارکردن در ستاد مرکزی یک نامزد ریاست جمهوری این است که آدم دائما با سمپاتهای کاندیدا مواجه می شود، به ویژه اگر آن نامزد، معترض به وضع موجود و رقیب اصلی رئیس جمهور وقت هم باشد. افراد زیادی با هیجان و شوق برای کمک می آیند. افراد زیادی از شهرهای دور و نزدیک تماس می گیرند و می خواهند ستاد بزنند. صدها نفر در روز می آیند و پوستر و دیگر اقلام تبلیغاتی می خواهند. بعضی ها هم پول یا امکاناتی مثل کاغذ، وانت، چاپخانه و... دارند و می خواهند در اختیار ستاد قرار دهند. ترجیع بند همه این مراجعان هم تقریبا یک موضوع است:
”دست فلانی درد نکند. دمش گرم، خیلی شجاعانه از این دولت فلان فلان شده در تلویزیون انتقاد کرد... در محل یا شهر یا اداره ما همه طرفدار شما هستند. همینطور پیش بروید پیروزید و...“
خلاصه اینکه در ستاد نامزد معترض، خیلی سریع جوی سنگین ایجاد می شود و مسئولان و ستاد و کاندیدايشان را به پیروزی امیدوار و حتی مطمئن می کند. من حداقل یکبار این جو را حس کرده ام و اجازه می خواهم اسم آن را ” سندرم توهم پیروزی قبل از رای گیری“ بنامم.
یادم است جمعه شب 18 خرداد 80 (روز رای گیری آن دوره)، در طبقه دوم ستاد مرکزی با عده ای نشسته بودیم. هرچند دقیقه یکبار، از طبقه بالا که بخش شهرستانهای ستاد بود، صدای دستهجمعی هورا بلند می شد. مثل حالتی که عده ای دستهجمعی بازی تیم ملی ایران را از تلویزیون تماشا می کنند و ایران گل می زند. جریان این بود که از نقاط مختلف کشور تماس می گرفتند و می گفتند فلان صندوق شمارش شد، توکلی فلان قدر از خاتمی پیش است! ما هم تحت تاثیر ”سندرم توهم پیروزی قبل از رای گیری“، لحظه لحظه از پیروزی مطمئن تر می شدیم تا اینکه آخرین ساعات جمعه شب، وزارت کشور نتایج اولیه انتخابات را اعلام کرد. نتایجی که کاملا خلاف انتظارمان و برایمان شوک بزرگی بود.
ساعت 6 صبح شنبه 19 خرداد 1380 جلسه مسئولان ستاد به ریاست قائم مقام ستاد (آقای منوچهر متکی) با دستور نحوه برخورد ما با آمار –از نظرما- شگفت انگیزی که وزارت کشور اعلام می کرد، تشکیل شد. خود آقای توکلی برای آخرین روز تبلیغات به مشهد رفته و همانجا مانده بود. رئیس ستاد ما هم از دیروز در ستاد انتخابات کشور مستقر بود تا بر روند انتخابات نظارت کند. دائم با ایشان در تماس بودیم. تخلف دندانگیری که اختلاف فاحش نتیجه انتخابات با انتظار ما را توجیه کند، نداشت.
در آن جلسه اولین نفر با ناامیدی گفت: تقلب محرز است. دیگری گفت اینها دارند مدل چکسلواکی را پیاده می کنند (ظاهرا اندکی قبل، رئیس جمهور وقت چکسلواکی به روش خاصی در دور دومش تقلب کرده بود) دیگری گفت توکلی به رهبری نامه بنویسد آن یکی گفت همه برویم وزارت کشور تحصن کنیم...
خلاصه هرکس نظری داد و بیشتر نظرات ناشی از همان ” سندرم توهم پیروزی قبل از رای گیری“ بود. همه بر اساس شواهد و علایمی که طی یک ماه با آنها خوگرفته بودیم، پیروزی توکلی را قبل از رای گیری قطعی می دانستیم و نتیجه ای غیر از آنرا تخلف و تقلب و دستکاری دولت در آرا به نفع رئیس جمهور وقت تلقی می کردیم.
یادم نمی آید چه کسی این نظر را داد، اما پس از بحث، بر احساس مان غلبه و دیدگاه هایمان را تعدیل کردیم و نهایتا همین نظر جمعبندی شد: آقایان، خودمان را گول نزنیم، در این دوره بجز نامزد ما و رئیس جمهور کنونی، 8 نامزد دیگر هم برای مردم حرف گوشها پر از وعده های رنگارنگ شد و در نتیجه مردم در هیاهوی ایجاد شده به وعده نامزد ما اعتماد نکردند و ترجیح دادند همین رئیس جمهور فعلی 4 سال دیگر هم به کارش ادامه دهد. ناظران ما در سر صندوقها و شورای نگهبان و وزارت کشور هم که تخلف بزرگی نیافتند که اختلاف فاحش آرای ما با آقای خاتمی را توجیه کند، پس به نتیجه اعلام شده تمکین کنیم.
پس از مشورتی کوتاه با آقای توکلی متن بیانیه را آماده کردیم و در آن ضمن تشکر از مردم و رای دهنده ها، با وجودی که از آقای خاتمی دلخور بودیم (به دلیل اینکه جلوی بداخلاقی انتخاباتی برخی نزدیکانش را نگرفته بود)، به ایشان تبریک گفتیم و برایش در چهارسال آینده آرزوی موفقیت کردیم.
* * *
در اين دوره انتخابات ریاست جمهوری، در طول روزهای منتهی به پنجشنبه21 خردادماه و تا قبل از قطع شبکه پیامک کشور، پیامکهایی یا این مضامین برای تلفنهای همراه بسیاری از هموطنان ارسال می شد:
الله اکبر؛ روسای ستاد های احمدی نژاد به ستادهای موسوی پیوستند. به همه اطلاع رسانی کنید.
بر اساس آخرین نظرسنجی ها، میرحسین در مرحله اول با 30 میلیون رای پیروز است. به همه اطلاع رسانی کنید.
درپی گزارش نظرسنجی وزارت اطلاعات به مقام معظم رهبری، دستور تشکیل تیم حفاظت ریاست جمهوری برای میرحسین صادر شد. به همه مژده دهید.
شنبه 23خرداد جشن پیروزی میرحسین در آزادی. به همه اطلاع رسانی کنید.
به عنوان کسی که در متن ستاد نامزد معترض به رئیس جمهور حاکم کار کرده ام، می توانم احساس مسئولان ستاد آقای موسوی را از شوک نتیجه انتخابات درک کنم. این شوک باید خیلی خیلی قوی بوده باشد چرا که این دوره برخلاف دوره هشتم، دوره تبلیغات بجای 7 روز، 21 روز بود و صدا و سیما وقت بسیار بیشتری در اختیار نامزدها قرار داد و تعداد رقبای رئیس جمهور حاکم بجای 9 نفر سال 80 ، فقط 3 نفر بود، جو جامعه هم حداقل در تهران بطور چشمگیری به نفع آقای موسوی بود.
می توان حدس زد که مسئولان ستاد آقای موسوی بر اثر تماس ممتد، مستقیم و طولانی با این جو سمپاتها که آن ستاد را فراگرفته بود، پیش از 22 خرداد، خود را پیروز قطعی انتخابات بدانند و نتوانند به سرعت، از شوک نتیجه اعلام شده خارج شوند و آنرا را هضم کنند. این قابل درک است. اما این قابل درک نیست که آقای موسوی برای اعتراض قانونی به نتیجه اعلام شده و استفاده از حق خود برای درخواست بازشماری آرا یا دریلفت و بررسی فهرست نتیجه تک تک صندوقها، به روشهای غیر قانونی و خطرناک براي امنیت ملی و امنیت شهروندان متوسل شده است؟
آقای موسوی در پایان رای گیری می فرمایند: بر اساس شواهد و قرائن پیروزی شان حتمی است. اما با معلوم شدن نتیجه واقعی، وقتی این نتیجه را مخدوش و متقلبانه می دانند، با وجود داشتن ناظر در همه شعب اخذ رای و فرمانداری ها و استانداری ها و ستاد انتخابات کشور، چرا مدرک و مستندی بر تقلب ارائه نمی دهند و دلیل تقلب را صرفا بر اساس شواهد و احساس خود بیان می کنند؟! آیا این نتیجه گیری ایشان ناشی از جو احاطه شده در ستاد ایشان طی 20 روز اخیر و به عبارتی ناشی از ”سندرم توهم پیروزی قبل از رای گیری ”نیست؟ جوی که ستاد و هواداران ایشان را آنقدر به پیروزی مطمئن کرده بود که پیامکهای فوق را به موبایل شهروندان می فرستاد؟
منبع: سایت الف

به بهانه شگفتی ستاد آقای موسوی از نتیجه انتخابات ”سندرم توهم پيروزي قبل از رايگيري“

نیروی انتظامی با آشوبگر چه کار کند؟
عدهای امنیت کشور را -باهماهنگی بیگانگان- به خطر انداختهاند و میگویند چرا نیروی انتظامی شورشهای خیابانی را قلع و قمع میکند؟ چرا خشونت به خرج میدهد؟
اما سؤال ما این است که دولت چه جوری باید به این وضع پاسخ درست و قانع کننده ای بدهد؟
یک عده دارند در خیابانها اغتشاش میکنند. میخواهند نظام را ساقط کنند -به خیال خام خودشان-! در گروه اینترنتیشان زده اند میخواهیم انقلاب کنیم، اما 2 روزه که نمیشود انقلاب کرد!!
در همه جای دنیا هم اگر یک عده اتوبوس آتش بزنند و شیشه بانک و ایستگاه اتوبوس و مغازه ها را بشکنند و آتش سوزی راه بیندازند و به پلیس حمله کنند و از پشت بام ها آجر پرت کنند و... نیروی انتظامی آن کشور به اشد وجه پدرشان را در میآورد. پلیس کارش حفظ امنیت است و با کسی هم شوخی ندارد!
آقایان در روال منطقی حرفی ندارند که پاسخ قانع کننده بشنوند. اگر واقعاً ابهام یا شکایتی دارند راجع به نتایج انتخابات، درخواست باید بدهند به شورای نگهبان. و دقیقاً بگویند در فلان جا شما اعلام کردهاید ما این قدر رأی آوردهایم، درحالیکه ناظر ما گفته این قدر رأی آوردهایم اما فقط به صورت کلی میگویند که تقلب شده و حتی در بیانیهشان به شورای نگهبان هم به جای اینکه موارد تقلب مورد ادعایشان را روشن کنند، به مطالبی کلی کفایت میکنند.
آدمیزاد یاد حرف جناب موسوی به آقای احمدینژاد میافتد که سر مسألهی بودجه میگفت: ”شما اگر قانون را قبول هم نداشتی باید اجرا می کردی“ !!!

براي دوستاني كه فكر مي‌كنند در انتخابات تقلب شده
نه براي آنهايي كه مي‌دانند چه شده و نه براي كساني كه وقتي رأي مي‌آورند، به مردم میگویند: محبوب، اما وقتي همان مردم تحويل‌شان نگيرند مي‌شوند توده. في‌الواقع براي آنهايي كه فكر مي‌كنند و تصميم مي‌گيرند.
براساس آمار رسمي 46 ميليون و 200 هزار نفر واجد شرايط رأي بوده‌اند. رأي دهندگان در جامعه روستايي 15 ميليون و 300 هزار نفر هستند؛ معادل 33 درصد. در شهرهاي كوچك 19 ميليون و 600 هزار نفر واجد شرایط بودهاند؛ معادل 43 درصد. و شهرهاي بزرگ 11 ميليون و 260 هزار نفر هستند؛ معادل 24 درصد. كه از اين رقم آخر حدود 5 ميليون نفر در شهر تهران هستند.
همان‌طور كه مشخص است بيشترين ميزان تاثيرگذاري بر نتيجه انتخابات را شهرهاي كوچك دارند. پس از آن روستاها و سپس شهرهاي بزرگ و درنهايت شهر تهران. اين نكته مهم را هم بايد در نظر داشته باشيد كه ميزان مشاركت در روستاها فوق‌العاده بالاست و هرچه به بزرگي شهرها افزوده مي‌شود، از مشاركت هم كاسته مي‌شود. پس احتياج به توضيح ندارد كه ايران فقط به شهرهای بزرگ محدود نمیشود. همين اشتباه مديريتي بود كه مسؤلين نظام طي اين چند سال اخیر داشتند و ماحصلش چيزي جز تمركز سرمايه و امكانات و به ‌طبعش افزايش جمعيت و بالارفتن خطرات اجتماعي در تهران و شهرهاي بزرگ نبود.
نتايج انتخابات 22خرداد 88 به تفكيك شهرها اعلام شد. اگر معتقد نيستيد كه دستكاري شده است و در ضمن اهل فكر و منطق هستید، خودتان نگاهي بيندازيد: http://www.moi.ir
بالاترين راي موسوی در تهران بوده است. دو ميليون و 166245 نفر كه معادل 52 درصد آراي شهر تهران میباشد. كه تنها 300 هزار راي با احمدي‌نژاد فاصله داشته است. این درحالي است كه راي احمدي‌نژاد در مشهد با 1ميليون و 27273 بیش از دوبرابر آرای موسوی میباشد. همان طور که مشاهده میشود، موسوی تنها در شميرانات اختلاف فاحشي با احمدي‌نژاد دارد: دويست هزار در مقابل يك صد هزار.
اما اختلاف احمدي‌نژاد با ميرحسين در شهرهاي كوچك وحشت‌ناك است. مثلا در ابوموسي كه موسوی كم‌ترين راي يعني 16 راي دارد، احمدي‌نژاد با بيش از 2 هزار راي حدود 170 برابر وي کسب راي کرده است. در بسياري از شهرهاي كوچك هم به همین شکل نتایج قابل بررسی است.
مي‌توان گفت كه در مراکز استانها یعنی در شهرهاي بزرگ رقابت بين موسوی و احمدي‌نژاد تنگاتنگ بوده است. كه در اين بين آرای تهران، يزد، زاهدان، زنجان و اردبيل را موسوي برده است ولي مشهد، قم، خرم‌آباد و اصفهان را با اختلاف زياد واگذار كرده است.
البته اين مشكل كمي نيست. فاصله گرفتن قشر شهرنشين و تحصيل‌كرده از توده ملت
و به خصوص مخالفت اين قشر با دولت و رفتارهايش نكته كوچكي نيست كه ناديده گرفته شود. علاوه بر آن منتقد عملكرد دولت فعلي و آينده هستیم.
ياد بگيريم فقط خودمان را نبينيم. ايران فقط براي تهران و مركز استاننشينان نيست. ايران فقط بينندگان بالاترين نيست. ايران فقط وبلاگ‌نويسان و دانشجويان نيست. ايران براي همه ايرانی‌يان و در همه جاي آن است.

حمید رسایی
انتخابات دهم ریاست جمهوری پس از یک رقابت نفس گیر بین دو تفکر بالاخره به اتمام رسید و مردم ایران در حضوری شکوهمند با 85% مشارکت سیاسی ، رییس جمهور خود که نماد تفکر عدالت طلبی ، مبارزه با فساد ، رانت خوای ، استکبار ستیزی، ولایتمداری ، ساده زیستی و مردمی بود را با بیش از بیست و چهار میلیون رای انتخاب کردند. انتخابات دهم رکورد آخرین حضور مردم در انتخابات که اصلاح طلبان به اعتراف خودشان با شعارهای پوپولیستی در آن به پیروزی رسیده بودند را شکست.
نتیجه این انتخابات از مدت ها قبل برای همه آنهایی که ”در بین مردم زندگی می کنند“ معلوم و مشخص بود. متاسفانه دیروز در سایت های خبری دیدم که دوست قدیمی ام جناب آقای دکتر فاتح که به مهندس موسوی به شکل غیر قابل توصیفی عشق می ورزد، از آنجا که نتوانسته آرای مردم را تحلیل کند ، با متهم کردن نظام به تقلب در انتخابات ، دوست قدیمی خود را هم با زبان بی زبانی به دست داشتن درخیانت به رای مردم متهم کرده و با طعنه در خاطرات عمومی روزانه اش در سایت قلم نوشته که ”رسایی چهار ماه قبل پیش بینی کرده بود احمدی نژاد 25 میلیون رای می آورد!“ من به دوست قدیمی ام حق می دهم که نتواند آرای مردم را تحلیل کند. اگر من هم در طول فعالیت خستگی ناپذیر دولت نهم در انگلیس مشغول به تحصیل بودم و تنها از طریق دوستان حزبی و سیاسی در جریان اخبار و اطلاعات قرار می گرفتم ، شاید همین گونه می اندیشیدم اما کافی بود تا کمی در بین مردم باشیم و تشخیص دهیم که نظر مردم چگونه است. کافی بود تا سفر کوتاهی به مناطق محروم کشور داشته باشیم تا از میزان نفوذ دولت نهم و شخص رییس جمهور در دل توده های مردم خبردار شویم . کافی بود تا میزان حضور احمدی نژاد در بین مردم را با دولت های قبل مقایسه کنیم و کافی بود از قالب تنگ چند حزب و گروه بیرون بیایم تا بتوانیم آزاد فکر کنیم و منصفانه به عملکرد دولت نهم نگاه کنیم و دریابیم که چرا رهبر معظم انقلاب با بیان بیش از شصت ویژگی مثبت آن را ستوده است.
واقعیت این است که سال ها بود رقابت های انتخاباتی در کشور ما تبدیل شده بود به سفید و سیاه ، تبدیل شده بود به قرمز و آبی ، تبدیل شده بود به چپ و راست و اخیرا تبدیل شده بود به اصلاح طلب و اصولگرا البته نه به معنای حقیقی که به معنای سیاسیاش! . از جمله موفقیت های احمدی نژاد در این انتخابات ، بهم زدن این صف بندی کاذب و تغییر رقابت انتخاباتی از آن فضای سیاسی به یک فضای اعتقادی بود ، رقابت انتخابات دهم ، رقابت بین شمال شهر و جنوب شهر بود ، رقابت بین فقر و غنا بود و به همین دلیل به جرات باید گفت که از این پس دیگر اصطلاحاتی همچون اصولگرا و اصلاح طلب نیز قادر به هم پوشانی رقابت های انتخاباتی نیست . انقلاب سوم یعنی مبارزه حقیقی با فساد ، ویژه خواری و رانت خواری و اشرافیگری راه خود را آغاز کرده است و بهترین تعبیر همان است که سال ها قبل حضرت امام فرمود یعنی جنگ همیشگی فقر و غنا و این اتفاق در انتخابات دهم افتاد. کافی بود تا در شب های رقابت انتخاباتی و یا در اجتماع میلیونی مصلی و آخرین روز در مقابل دانشگاه شریف به جمعیت حاضر نگاه کنیم تا هوادارانی با ظاهری متفاوت حتی از جنس کسانی که جریان زر و زور و تزویر در طول روزهای تبلیغات انتخاباتی با شعار جمع کردن گشت ارشاد به دنبال جذب آنها بود را ببینیم.
برای بسیاری از تحلیل گران و از جمله شخصی چون من که فقط از اردیبهشت ماه امسال تا برگزاری انتخابات در 22 خرداد ماه امسال با دعوت مجامع دانشگاهی ، حوزوی و مردمی در شش جلسه مناظره با سران اصلاح طلب و بیش از صد جلسه سخنرانی و حضور در بیش از چهل شهر بزرگ و کوچک و ارتباط با مردم و افراد موثر آن شرکت داشته ام ، تخمین نتیجه انتخابات کار سختی نبود. بر همین اساس هم از مدت ها قبل اعلام کردم که مشارکت سیاسی این دور بالا و آقای احمدی نژاد نیز با رای بالا به دلیل حضور چهارساله ، رسیدگی به مشکلات مردم و ارتباط قوی با آنها پیروز این میدان خواهد بود.
مشکل دوستانی مثل آقای فاتح این است که از یک سو به نظام و انقلاب و ولایت فقیه معتقدند و از سوی دیگر تعصب و علاقه شدید نسبت به یک فرد و یا برداشت سیاسی آن چنان شیفتگی در این دوستان ایجاد کرده که در بزنگاه هایی مانند انتخابات دهم که ساز و کار سی ساله انقلاب یعنی برگزاری انتخابات با اجرا و نظارت مردم تحقق می یابد و نتیجه بر خلاف میل آنها می شود ، از آنجا که برای فعالیت سیاسی خود مبنای محکمی ندارند، به جای تشکیک در تصورات سیاسی خود به تشکیک در ساز و کار قانونی و رای مردم رو می آورند و حتی تحلیل بالاترین ناظر انقلاب یعنی رهبر معظم انقلاب نیز نمی تواند به آنها کمک کند. نشانه این ادعا مقایسه اظهار نظر همین دوستان در قبل و بعد از انتخابات است. برادری مثل ابوالفضل فاتح بارها و بارها قبل از انتخابات به من اعلام می کرد که ”در نظام جمهوری اسلامی هرگز امکان تقلب و جابجایی آرای مردم در سطح گسترده و تاثیرگذار در رپنتیجه وجود ندارد هرچند طبیعی است که تخلفات ریز و غیر قابل تاثیر در نتیجه در هر انتخاباتی وجود داشته باشد“، اما همین برادر پس از انتخابات اعلام می کند که من نمی توانم جلوتر از مهندس موسوی حرکت کنم ! و کار می رسد به آنجا که بر خلاف تمام مبانی دینی و انقلابی از میدان سیاست هم خداحافظی می کنند.
من از مدت ها پیش به دلیل حضور در متن مردم نتیجه انتخابات را تخمین زدم و امروز هم باز به دلیل حضور در متن مردم و اعتماد به صلابت جمهوری اسلامی پیش بینی می کنم که این تحرکات تخریب گرایانه که هر روز با پیام کاندیدای باخته تلاش می شود تا همچون کف روی آب زنده نگه داشته شود ، با یک اشاره رهبری و حضور مردمی همچون 23 تیر ماه ده سال قبل شسته خواهد شد حتی اگر شخصیت هایی مانند میر حسین موسوی و یا بزرگتر از آن پشت پرده آن باشند، فقط خدا کند که دوستداران انقلاب و دوستان قدیمی زودتر بفهمند و صف خودشان را از آنها جدا کنند که به تعبیر امام راحل، ما بر سر مصالح نظام اسلامی با هیچ کس عقد اخوت نبسته ایم و مصلحت نظام اسلامی تنها در تن دادن به قانون و تبعیت از ولایت فقیه است مانند سی سال گذشته .

پیش بینی نتیجه یک انتخابات (در جواب آقای ابوالفضل فاتح)

شهرستان
احمدی نژاد
موسوی
تهران
1809855
2166245
مشهد
1027273
459011
اصفهان
666955
389459
شيراز
568009
352082
تبريز
435728
419983
اهواز
399240
223107
قم
422457
148467
اروميه
234600
199682
قزوين
220856
96973
يزد
133792
148090
خرم آباد
203026
72113
اردبيل
137220
140582
زنجان
200307
69944
زاهدان
120978
140118
سنندج
80936
74987